W praktyce najistotniejszy chyba dla podatników termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określony został w art. 70 § 1 ustawy z dnia29 sierpnia 1997 r.– Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Podkreślić jednak należy, że instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ma charakteru bezwzględnego – jak to mylnie sądzą niektórzy podatnicy będący w sporze z organami podatkowymi. Niezależnie bowiem od określonych w Ordynacji podatkowej sytuacji, w których następuje przerwa bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia, wskazać należy na dominujący w nauce prawa podatkowego i orzecznictwie pogląd, że zobowiązanie, które wygasło już na skutek zapłaty podatku, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia.

Kwestia wpływu zapłaty podatku na bieg przedawnienia była przedmiotem licznych i często rozbieżnych orzeczeń sądów administracyjnych. Nie wchodząc w szczegółową ich analizę podać należy, że w przeważa w nich pogląd, iż zapłata podatku powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a zatem przestaje ono istnieć. W konsekwencji nie może nastąpić jego wygaśnięcie na skutek upływu czasu, czyli przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, jednak organ odwoławczy w ramach postępowania podatkowego może wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku. Nie może jednak określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconej (por. m. in. uchwałę NSA z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, publ. ONSA 2004, nr 1, poz. 7 oraz uchwałę NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I FPS 4/07, publ. ONSAiWSA 2008/1 poz. 4 czy też wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I S.A./Lu 657/09, publ. LEX 749489).

Choć oczywiście zdarzają się orzeczenia w których sądy nie zajmują tak kategorycznego stanowiska, to uznać należy, że zgodnie z dominującymi poglądami orzecznictwa, co do zasady sam fakt zapłaty podatku uniemożliwia zastosowanie w stosunku do należności podatkowej instytucji przedawnienia podatkowego.

To organy administracji geologicznej gromadzą, przetwarzają  chronią i udostępniają informację geologiczną. Kwestie związane z jej udostępnianiem wskazane zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 15.12.2011 r. w sprawie gromadzenia i udostępniania informacji geologicznej. Zmianie uległ tryb postępowania z dokumentacją geologiczną w zakresie akceptowania przez właściwy organ. Zgodnie z ustawą zamiast dotychczasowych zawiadomień o przyjęciu dokumentacji będą wydawane w trybie przepisów k.p.a. decyzje zatwierdzające dokumentacje geologiczną. Odtąd dokumentację geologiczną będzie sporządzać się z określeniem wartości parametrów definiujących złoże i jego granice, wraz z wymaganiami dla takiej dokumentacji.

W ustawie zawarto wprost rodzaje dokumentacji geologicznej, której obowiązek sporządzenia z różnych tytułów , na zasadach i terminach określonych w ustawie ciąży na przedsiębiorcy górniczym.

Zgodnie z art. 99 ustawy prawo do informacji geologicznej przysługuje Skarbowi Państwa, który ma także wyłączne prawo do rozporządzania nią.

 Jednakże inwestorowi, który poniósł nakłady na rozpoznanie  geologiczne ( chodzi tu o przedsiębiorców, którzy ponieśli nakłady finansowe i rozpoznali oraz udokumentowali złoże kopaliny, stanowiące przedmiot własności górniczej) oraz zamierzają wykorzystać pozyskane w ten sposób wyniki przysługuje korzystanie z niej nieodpłatnie. Taki inwestor ma wyłączne prawo w zakresie wykorzystywania informacji przez okres 5 lat, od utraty mocy decyzji, na podstawie której wykonywano prace będące podstawą uzyskania informacji. Jeżeli zaś przed tym terminem doszło do uzyskania koncesji – inwestor zachowuje to prawo przez cały czas obowiązywania tej ostatniej, a nadto dodatkowo przez 2 lata od zakończenia działalności.

Jeżeli z kolei informacja przysługuje wyłącznie Skarbowi Państwa i informacja ta jest niezbędna w celu podjęcia działalności w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, podziemnego magazynowania bądź składowania odpadów, czy też wymagającej pozwolenie wodnoprawnego, inwestor musi prawo do informacji nabyć w drodze umowy za wynagrodzeniem.

Wynagrodzenie za udostępnienie informacji geologicznej stanowi wycena określająca koszty projektowania, wykonywania i dokumentowania prac geologicznych sfinansowana przez podmiot ubiegający się o korzystanie z informacji. Wycenę musi sporządzić osoba posiadająca do tego odpowiednie kwalifikacje.

W pozostałych przypadkach prawo do udzielenia informacji geologicznej jest nieodpłatne. Powyższe oznacza, ze dzieje się tak tylko wtedy, gdy wykorzystywana jest do celów innych niż bezpośrednie wydobywanie kopaliny ze złoża. Wydobywanie kopaliny ze złoża jest bowiem działaniem komercyjnym a zdaniem ustawodawcy rozszerzenie tego katalogu przypadków na np. korzystanie z informacji geologicznej w celu wydobywania wód termalnych , czy do innej wybranej grupy surowców mogłoby naruszyć zasady uczciwej konkurencji.

W przypadku zmiany bądź przenoszenia koncesji uzyskanych na podstawie dotychczasowego stanu prawnego, przepis przejściowy zwalnia przedsiębiorców z obowiązku wykazywania się prawem do informacji geologicznej pod warunkiem, że zmiana koncesji nie dotyczy powiększenia obszaru lub przedłużenia terminu.

Rozporządzenie prawem do informacji geologicznej następuje na wniosek podmiotu ubiegającego się o korzystanie z informacji. Następnie po wypisaniu wniosku i załączeniu do niego niezbędnych dokumentów , oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii organu koncesyjnego (w przypadku gdy jest ona wymagana), wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z informacji geologicznej. Treść i zakres tej informacji jest ustalana w umowy o korzystanie z takiej informacji za wynagrodzeniem. Szacowanie wartości takiej informacji dokonywane jest różnymi metodami w zależności od celu jej wykorzystania oraz rodzaju i nośnika informacji geologicznej. Nowością wprowadzoną w ustawie jest cennik za korzystanie z  informacji geologicznej udostępnianej w postaci danych geologicznych.W stosunku do obecnego stanu prawnego zmianie uległy stawki wynagrodzenia ryczałtowego należnego za korzystanie z informacji geologicznej zawartej w archiwalnych próbkach geologicznych.

Poza wyżej wskazanymi przypadkami, w których wymagane jest zawarcie ze Skarbem Państwa umowy o korzystanie z informacji geologicznej za wynagrodzeniem, korzystanie z informacji geologicznej jest nieodpłatne. Nie ma przy tym konieczności składania specjalnego wniosku ( tak jak przy odpłatnym udostępnianiu tej informacji).

Reasumując :

1. należy rozgraniczyć pojęcie prawo do uzyskania informacji, które przysługuje w zasadzie każdemu na warunkach wskazanych w ustawie a prawo do rozporządzania informacją geologiczną które przysługuje wyłącznie Skarbowi Państwa.

2. udostępnienie informacji geologicznej może nastąpić nieodpłatnie ( art. 100 ust. 1 ustawy ) bądź odpłatnie ( art. 100 ust. 2 i ust.3 ustawy).

Opodatkowanie węgla akcyzą budziło ogromne obawy zarówno kopalń, innych przedsiębiorców pośredniczących w handlu węglem, jak i konsumentów tego towaru zużywających węgiel najczęściej w celach grzewczych we własnych gospodarstwach domowych. Wszyscy mieli na uwadze jedno – potencjalny wzrost cen surowca związany z koniecznością doliczenia do nich akcyzy.

Obawy tych pierwszych miało uspokoić zwolnienie z opodatkowania przewidziane dla tzw. pośredniczących podmiotów węglowych opisane w art. 31a ust 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Obawy tych drugich, czyli osób fizycznych nabywających węgiel dla własnych potrzeb, miało rozwiać wprowadzone w art. 31a ust 2 pkt 3 ustawy zwolnienie z podatku akcyzowego wyrobów węglowych zużywanych przez gospodarstwa domowe. Konsumenci odetchnęli zatem z ulgą, przekonując się, że nowe przepisy nie nałożą na nich obowiązku odprowadzania akcyzy, a zatem, że koszty węgla nabywanego dla celów domowych nie wzrosną.

Niestety, problemy pojawiły się, jak to najczęściej bywa, przy praktycznym korzystaniu z powyżej opisanych zwolnień zgodnie z zasadami ustawy nakładającymi obowiązki, po pierwsze dołączania do przemieszczanych wyrobów węglowych tzw. dokumentów dostawy, które stanowią podstawę korzystania ze zwolnienia, a po drugie prowadzenia odpowiednich ewidencji wyrobów węglowych.

Zapewnienie właściwego obiegu dokumentów dostawy okazało się na tyle problematyczne, nawet dla profesjonalistów w obrocie węglem, że Ministerstwo Finansów zdecydowało się opublikować na swoich stronach swego rodzaju „przewodnik” zawierający przykładowe sytuacje, które mogą wystąpić na rynku i sposoby przekazywania dokumentów dostawy. Można zapoznać się z nim pod tym odnośnikiem.

Prawdopodobnie największe trudności po 2 stycznia 2012r. spotkały jednak paradoksalnie osoby fizyczne chcące nabyć małe ilości węgla przy skorzystaniu ze zwolnienia przewidzianego dla gospodarstw domowych. Zgodnie z przepisami i wspomnianą już broszurą MF, w takiej sytuacji sprzedawca węgla w punkcie detalicznym wystawia odpowiedni dokument dostawy, w którym określa m.in. podstawę zastosowania zwolnienia jako przykładowo „zużycie węgla w gospodarstwie domowym”. Pośrednicy jednak, jako podmioty odpowiedzialne za odprowadzenie akcyzy chcą mieć pewność (trudno im się dziwić), że faktycznie sprzedają węgiel zgodnie ze zwolnieniem na cele gospodarstwa domowego, co jest praktycznie niemożliwe. W związku z tym osoby chcące nabyć węgiel dla celów opałowych w składzie węgla spotykają się w skrajnych przypadkach przykładowo z takimi absurdami jak konieczność podania modelu, marki i numeru pieca, w którym dany węgiel ma być spalony. Częstokroć muszą oni bardzo szczegółowo podawać swoje dane do celów ewidencji, łącznie z numerem PESEL itd., nawet przy zakupie najmniejszej ilości węgla.

Komplikacje w prowadzeniu sprzedaży detalicznej skłoniły Ministerstwo Finansów do zmiany rozporządzenia w sprawie dokumentu dostawy, ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie (…) poprzez wprowadzenie uproszczonego wzoru dokumentu dostawy dla transakcji z odbiorcami nabywającymi węgiel dla celów gospodarstwa domowego. Zmiana z 14 marca 2012r. (ogłoszona w dniu 26 marca) wchodzi w życie z dniem 3 kwietnia 2012r. Nowy, uproszczony dokument dostawy, który teraz będą musieli wypełniać nabywcy stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia. Z treścią rozporządzenia i załącznikiem można zapoznać się na stronach MF.

Miejmy nadzieję, że to rozwiązanie uprości nieco komplikacje panujące na rynku detalicznym od 2 stycznia 2012r.

Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy pzp, „plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.”. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym  „akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały.”.  Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji „Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.”.  Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19.10.2009 r. II SA/Gl 601/09 w tezie nr 3, doprecyzowuje, że „MPZP jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, a nie tylko zwykłym aktem planowania. Musi zatem spełniać wysokie wymagania stawiane tego typu aktom normatywnym.”.

W związku z powyższym, przedsiębiorca górniczy jak i każdy inny podmiot, obowiązany jest do przestrzegania obowiązującego MPZP jako prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które ustanowiły ten plan. Ponadto, na przedsiębiorcę górniczego w obowiązującej ustawie p g i g nałożone są dodatkowe obowiązki związane z obowiązywaniem MPZP, w szczególności w zakresie przeznaczenia nieruchomości.

Wydawało się, iż ugruntował się pogląd, zgodnie z którym w przypadku refakturowania mediów, mogą one być rozliczone odrębną fakturą przy zastosowaniu stawek podatku VAT analogicznych jak w fakturze wystawionej przez bezpośredniego dostawcę mediów. Wynajmujący refakturujący na swoich najemców koszty mediów (np. woda,  ścieki, wywóz śmieci itd.) miał prawo stosować obniżoną stawkę podatku VAT (uprzednio 7%, obecnie 8%), jeśli do refaktury nie doliczał marży.

Obecnie, organy podatkowe uznają usługę najmu za usługę kompleksową, której jednym z elementów jest dostarczenie mediów takich jak woda, prąd, gaz. Organy podatkowe bez wdawania się w głębsze analizy odmawiają prawa odrębnego refakturowania mediów. Ich zdaniem w każdym przypadku wynajmujący powinien wystawiać podnajemcy lokalu fakturę VAT ze stawką 23%, przy czym podstawa opodatkowania powinna obejmować wszystkie związane z tytułem najmu opłaty, tj. także za wodę i ścieki.

Wskazać jednak należy, że stanowisko organów podatkowych całkowicie znoszące dopuszczalność refakturowania kosztów mediów na najemców i dzierżawców zostało zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 maja 2011 r. (sygn. I FSK 740/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uznał, że jeśli opłaty za media wliczone są w czynsz będący opłatą za najem, to do całości należy zastosować stawkę podstawową podatku. Uznał jednak również, że jeżeli jakakolwiek część opłat za media (np. wywóz śmieci) objęta jest odrębną od czynszu umową pomiędzy właścicielem lokalu a najemcą, to zastosować można stawkę preferencyjną właściwą dla danej usługi.

Stanowisko wyrażone w powyższym wyroku sprowadza się do tego, że jeżeli wystawiona zostanie jedna faktura uwzględniająca kwotę czynszu najmu oraz kwotę opłat za media, to zastosowanie znajdzie jedna stawka VAT właściwa dla najmu, dzierżawy (23%). Natomiast jeśli umowa między stronami przewiduje odrębne rozliczanie mediów i zostaną wystawione dwie oddzielne faktury, to takie rozwiązanie też jest prawidłowe, ale wtedy podatnik powinien rozwiązać problemy dokumentacyjne i rozliczeniowe (możliwy inny moment powstania obowiązku podatkowego). Wtedy też kwota czynszu będzie opodatkowana stawką podstawową, natomiast opłaty za media będą opodatkowane odrębnie właściwymi stawkami dla odsprzedawanych usług (również 8%).

Niewątpliwie nie można odmówić racji stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Media mogą być odrębnie refakturowane na najemców, jeśli faktycznie są odrębnie rozliczane, sprzedawane i fakturowane. Podkreślić jednak należy, że skutkiem wyroku NSA z 31 maja 2011r. jest to, iż podatnicy mają obecnie możliwość dokonania wyboru:

1. przyjęcie stanowiska reprezentowanego przez organy podatkowe (dokonanie tego wyboru oszczędza ryzyka sporu z organami podatkowymi) i opodatkowywanie kosztów mediów stawkami właściwymi dla usług najmu lub dzierżawy, z którymi media są związane, bądź
2. przyjęcie stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok w sprawie o sygn. akt I FSK 740/10), zgodnie z którym koszty mediów mogą być przez podatników refakturowane ze stawkami właściwymi dla odsprzedawanych mediów.

Oczywiście jak to bywa w takich przypadkach, wyłączną odpowiedzialność za prawidłowość dokonanego wyboru ponosi podatnik. Niestety praktyka wskazuje, że podatnik nie tylko powinien znać przepisy podatkowe, ale również bieżącą linię interpretacyjną organów podatkowych i sądów administracyjnych.

Otóż w przypadku, gdy pacjent nie życzy sobie, by mu udzielano jakichkolwiek informacji o stanie jego zdrowia, lekarz musi powstrzymać się z ich przekazaniem. Jest to tzw. „przywilej terapeutyczny”, z którego pacjent może skorzystać na każdym etapie leczenia. Przy czym pacjent może w ogóle nie chcieć być informowany, albo tylko nie życzyć sobie otrzymywania szczegółowych informacji dotyczących danego zabiegu. Regulacja taka jest to wyrazem poszanowania woli i autonomii pacjenta. Jednakże w takim wypadku lekarz musi pamiętać, że gdyby doszło do sporu sądowego, to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że pacjent zrezygnował ze swojego uprawnienia. Tak więc w praktyce lepiej się zabezpieczyć i gdy pacjent zwolni lekarza z obowiązku informowania go o stanie swojego zdrowia, lekarz powinien niezwłocznie poprosić o otrzymanie takiego oświadczenia na piśmie. W przeciwnym wypadku może mieć trudności z udowodnieniem swoich racji przed sądem, zwłaszcza jeżeli pacjent wyraził takie życzenie w „cztery oczy”, czyli bez obecności jakichkolwiek świadków.

Kolejny przypadek, kiedy to lekarz nie będzie ponosił odpowiedzialności za zaniechanie obowiązku informowania pacjenta występuje w sytuacji, gdy rokowanie jest dla niego niepomyślne. Wówczas lekarz może ograniczyć informację o stanie zdrowia i rokowaniu, jeżeli według jego oceny przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz przekazuje informację przedstawicielowi ustawowemu pacjenta lub osobie upoważnionej przez pacjenta. Jednakże na wyraźne żądanie pacjenta lekarz ma obowiązek udzielić również i jemu informacji.

Sytuacje opisane powyżej są jednak traktowane jako sytuacje wyjątkowe, kiedy to sam lekarz decyduje o tym, czy informować pacjenta o stanie jego zdrowia, czy nie. Powyższe przesłanki, czyli te wyjątkowe sytuacje, kiedy rokowanie jest niepomyślne oraz kiedy za ograniczeniem informacji przemawia dobro pacjenta, powinny wystąpić łącznie. Możliwość odstąpienia od informowania pacjenta o stanie jego zdrowia, w mojej ocenie, wprowadzona dla dobra pacjentów, w praktyce nie spełnia swojej roli i wywołuje jedynie niepotrzebne kontrowersje. W związku bowiem z tym, iż decyzja ma charakter uznaniowy i zależy wyłącznie od danego lekarza, czasami mogą pojawić się pewne nadużycia. Dlatego też subiektywne odczucie lekarza dotyczące dobra pacjenta musi zostać oparte na racjonalnych przesłankach. Nie ma bowiem nigdzie ustawowej definicji, co należy rozumieć pod pojęciem „dobro pacjenta”. W takich przypadkach należy zawsze kierować się stanem emocjonalnym danej osoby oraz jej psychiką. Może się bowiem zdarzyć, że pacjent na skutek przekazania przez lekarza niepomyślnych informacji w ogóle zrezygnuje z leczenia, albo załamie się psychicznie i nie będzie  w stanie współpracować z lekarzami w zakresie niezbędnym do polepszenia stanu jego zdrowia.

W tym miejscu należy także podkreślić, iż obowiązujące przepisy nie zezwalają na wprowadzenie pacjenta w błąd przez udzielenie mu nieprawdziwych informacji o stanie jego zdrowia, a jedynie na przemilczenie pewnych aspektów jego choroby.

Podsumowując, kwestia omawiana powyżej należy do bardzo dyskusyjnych tematów i w praktyce wszystko będzie zależało od tego, jak dobrze lekarz zna swoich pacjentów i czy potrafi prawidłowo ocenić, jaki jest ich nastrój i nastawienie do procesu leczenia.

• Jeżeli w wyniku zamierzonej działalności określonej w koncesji przewiduje się istotne skutki dla środowiska, dla terenu górniczego bądź jego fragmentu można sporządzić MPZP, na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Przewidywane dla środowiska skutki działalności określonej w koncesji określa się w opracowaniu ekofizjograficznym sporządzanym na potrzeby MPZP, a także na podstawie projektu zagospodarowania złoża. Koszty sporządzenia projektu tego planu ponosi przedsiębiorca. Plan ten, niezależnie od wymagań określonych odrębnymi przepisami, powinien zapewniać integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego w celu: wykonania działalności określonej w koncesji; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; ochrony środowiska, w tym obiektów budowlanych.  Plan ten, może w szczególności określić 1) obiekty lub obszary, dla których wyznacza się filar ochronny, w granicach którego ruch zakładu górniczego może być zabroniony bądź może być dozwolony tylko w sposób zapewniający należytą ochronę tych obiektów lub obszarów; 2) obszary wyłączone z zabudowy bądź takie, w granicach których zabudowa jest dozwolona tylko po spełnieniu odpowiednich wymagań; koszt spełnienia tych wymagań ponosi przedsiębiorca. – art.  104 ust. 2-6 obowiązującego p g i g.

Art. 53 dotychczasowego p g i g – Dla terenu górniczego sporządza się MPZP w trybie określonym odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Plan ten powinien zapewniać integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego w celu: wykonania uprawnień określonych w koncesji; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; ochrony środowiska, w tym obiektów budowlanych. Plan ten może w szczególności określić obiekty lub obszary, dla których wyznacza się filar ochronny, w granicach którego, ze względu na ochronę oznaczonych dóbr, wydobywanie kopalin nie może być prowadzone albo może być dozwolone tylko w sposób zapewniający ochronę tych dóbr. Koszty sporządzenia projektu tego planu ponosi przedsiębiorca. Projekt tego planu wymaga uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego. Jeżeli przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko będą nieznaczne, rada gminy może podjąć uchwałę o odstąpieniu od sporządzenia tego planu. Z dniem 1 maja 2012 r. wygasają plany zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego w części określającej warunki oraz sposób zagospodarowania mas ziemnych lub skalnych usuwanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż wraz z ich przerabianiem.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2010 r. II OSK 1261/10 – (w oparciu o dotychczasowe p g i g z mocy art. 53) - „Odstąpienie od obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla terenu górniczego ma charakter wyjątku od generalnej zasady, nie może zatem być interpretowane w sposób rozszerzający i musi wynikać z jednoznacznych ustaleń, potwierdzających w sposób niewątpliwy takie, „nieznaczne” jedynie, wpływy na środowisko. Ocena stopnia szkodliwości wpływu na środowisko powinna być zgodna z zasadami i trybem uchwalania MPZP, określonych w przepisach u.p.z.p.”

Z powyższego wynika, że w zakresie sporządzania dla terenu górniczego MPZP w obowiązującym p g i g w stosunku do dotychczasowego nastąpiła bardzo zasadnicza zmiana. Co prawda sporządzony MPZP dla terenu górniczego powinien był i nadal powinien zapewniać integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego w celu: wykonania uprawnień określonych w koncesji; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; ochrony środowiska, w tym obiektów budowlanych.  Jednakże, w obecnym stanie prawnym, sporządzenie MPZP dla terenu górniczego nie jest już obligatoryjne tak jak to miało  miejsce w dotychczasowym p g i g.  Obecnie jedynie, w wypadku, gdy w wyniku zamierzonej działalności określonej w koncesji przewiduje się istotne skutki dla środowiska, dla terenu górniczego bądź jego fragmentu można sporządzić MPZP na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić należy, że nawet w wypadku gdy koncesja będzie przewidywać istotne skutki dla środowiska, to taki MPZP może ale nie musi zostać sporządzony.

Konkludując, w obecnym stanie prawnym sporządzenie MPZP dla terenu górniczego zapewniającego integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego w celu: wykonania uprawnień określonych w koncesji; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; ochrony środowiska, w tym obiektów budowlanych jest fakultatywne nawet w wypadku stwierdzenia w koncesji istotnych skutków dla środowiska powstałych w wyniku prowadzonej działalności przez przedsiębiorcę górniczego.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

W pierwszej kolejności należy się przyjrzeć zagadnieniu, komu lekarz może udzielać informacji o stanie zdrowia pacjenta, tak by nie narazić się na ujawnienie tajemnicy lekarskiej i związaną z tym odpowiedzialność zawodową, pracowniczą, cywilną oraz karną.

Z upoważnienia ustawowego wynika wprost, że lekarz może udzielić powyższych informacji tylko pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu. Tak więc jeżeli pacjent skończył lat 16 i z całą pewnością można stwierdzić, że zrozumie przekazaną mu informację i jej sens, jest on osobą uprawnioną, zgodnie z przepisami, do wejścia w posiadanie informacji o stanie swojego zdrowia. Jeżeli jednak pacjent nie ukończył 16 lat, bądź jest nieprzytomny lub z innych przyczyn nie jest w stanie zrozumieć informacji mu przekazywanych np. z powodu nietrzeźwości, lekarz ma wówczas obowiązek poinformować przedstawiciela ustawowego pacjenta. Takim przedstawicielem ustawowym w przypadku małoletniego dziecka są jego rodzice.

Natomiast gdyby okazało się, że pacjent jest nieprzytomny, bądź z innych powodów nie można mu przekazać informacji i nie ma przedstawiciela ustawowego, albo nie można się z tym przedstawicielem skontaktować, lekarz może udzielić niezbędnych informacji jego opiekunowi faktycznemu. Zgodnie z przepisami opiekunem faktycznym jest osoba wykonująca, bez obowiązku ustawowego, stałą pieczę nad pacjentem, który ze względu na wiek, stan zdrowia albo swój stan psychiczny pieczy takiej wymaga.

Poza tymi przypadkami lekarz może udzielić informacji o stanie zdrowia pacjenta innym osobom zawsze, gdy pacjent wyraził na to zgodę. A ponieważ obowiązek udzielenia informacji obciąża lekarza, który wywodzi z tego skutki prawne, to na nim, zgodnie z art. 6 k.c., spoczywa następnie ciężar udowodnienia, że ten obowiązek został wypełniony. Przy czym dowodem, z którego lekarz może skorzystać w procesie, mogą być odpowiednie zapisy w historii choroby wraz z podpisem pacjenta, wręczone mu informacje pisemne, czy też zeznania świadków

Razem ze specjalistą z firmy MEDIARECOVERY prawnicy naszej Kancelarii omówią zagadnienia dotyczące aktualnych zagrożeń związanych z IT w ramach przedsiębiorstwa. Poruszymy kwestie związane z zabezpieczeniem informatycznym oraz prawnym na wypadek kradzieży, bądź wycieku informacji istotnych dla firmy. Wskażemy, jak przygotować się na ewentualne incydenty i jak na nie reagować. Zmierzymy się również z tematem monitoringu pracowników.

Udział w seminarium jest bezpłatny.

Warunkiem uczestnictwa jest przesłanie zgłoszenia na adres: kontakt@kancelaria-szip.pl z podaniem imienia i nazwiska, firmy oraz stanowiska.

• „Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w MPZP oraz w odrębnych przepisach.” – art. 7 ust. 1 obowiązującego p g i g. – w dotychczasowym p g i g brak takiego zapisu.
• „Do wniosku o udzielenie koncesji dołącza się informacje o przeznaczeniu nieruchomości, w granicach których ma być wykonywana zamierzona działalność, w szczególności określonym przez MPZP oraz przepisy odrębne” – art. 24 ust. 2 pkt 2 obowiązującego p g i g. – w dotychczasowym p g i g brak wymogu załączenia takiego załącznika do wniosku o udzielnie koncesji.
• Jeżeli zamierzona działalność uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem określonym odpowiednio przez MPZP lub przepisy odrębne, organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji. – art. 29 ust. 1 obowiązującego p g i g. (art. 16 ust. 5 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 dotychczasowego p g i g - Udzielenie koncesji na działalność wydobywania kopalin ze złóż, bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie MPZP, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy).
• Obszary i tereny górnicze uwzględnia się w MPZP – art. 104 ust. 1 obowiązującego p g i g. – w dotychczasowym p g i g brak takiego zapisu.

Z powyższego wynika, że w obowiązującym p g i g zostały wprowadzone nowe przesłanki dla podejmowanej i prowadzonej działalności przez przedsiębiorcę górniczego wynikające z obowiązku uwzględniania w prowadzonej działalności oraz wniosku o udzielenie nowej lub zmiany koncesji, przeznaczenia nieruchomości określonego w MPZP. Zmiana ta jest zgodna z art. 4 ust. 1 pzp, który stanowi, że „ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w MPZP.”  oraz z art. 15 ust. 2 pkt 1) pzp, który stanowi, że „w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania”.

W zakresie przeznaczenia terenów, w orzecznictwie przyjmuje się, że przeznaczenie terenu może wynikać z określonej specyfiki danych terenów („możliwe jest ustanowienie w planie miejscowym mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich specyfiki, bowiem art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p. nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, a jedynie nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.” – tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17.11.2010 r. II SA/Wr 517/10, oraz  „Przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie zawiera żadnych ograniczeń (nakazów względnie nakazów) co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu gdyż należy to do organu stanowiącego gminy. Przeznaczenie terenu może wynikać z określonej specyfiki danych terenów a niejednokrotnie, wobec braku ustawowego zakazu nie można wykluczyć ustalenia mieszanego przeznaczenia – tak teza 2. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 26 .05. 2010 r. II SA/Wr 70/10).

Przeznaczeniem nieruchomości określonym w MPZP może być w szczególności przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinną, na zieleń parkową, na ogrody działkowe, na tereny o charakterze rolniczym itd.

Konkludując, w obowiązującym p g i g przedsiębiorca górniczy zobowiązany jest do podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą tylko w taki sposób, by nie naruszyć przeznaczenia nieruchomości określonego w obowiązującym MPZP.

• Udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych w celu ich ochrony ujawnia się w MPZP oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa – art. 95 ust. 1 obowiązującego p g i g. (art. 48 dotychczasowego p g i g – Udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, uwzględnia się w MPZP). – postanowienia w tym zakresie na podstawia dotychczasowego i obowiązującego p g i g są niemal tożsame.